رزماری “Rosemary”

معرفی  رُزماری

• نام علمی: Salvia rosmarinus پیش‌تر: Rosmarinus officinalis
• خانواده: نعنائیان (Lamiaceae)
• نام فارسی رایج: رُزماری / اکلیل کوهی
• طبع: گرم و خشک (در طب سنتی ایران)
• عطر: قوی، نافذ و تلخ–شیرین
• طعم: کمی گس، معطر، کمی تند و تلخ

ریشه‌های واقعی این افسانه:

• رزماری (Rosemary) در زبان لاتین “Rosmarinus” به معنای “شبنم دریا” است و در سواحل مدیترانه می‌روید.
• در روم و یونان باستان، دانش‌آموزان در زمان امتحان تاج رزماری بر سر می‌گذاشتند برای تقویت حافظه.
• در مراسم خاک‌سپاری، رزماری برای «یادبود عزیزان» بر تابوت می‌نهادند.
• در طب سنتی، برایتقویت حافظه، آرامش اعصاب، افزایش تمرکز و تصفیه خون استفاده می‌شده.
• بخور و روغن آن، امروز نیز برای مراقبت پوست و مو، و کاهش اضطراب رایج است.

خاستگاه و تاریخچه کشف رزماری

• بومی سواحل مدیترانه است: به ‌ویژه اسپانیا، ایتالیا، یونان و شمال آفریقا.
• امروزه در سراسر جهان، از اروپا تا خاورمیانه و حتی آمریکا و چین کشت می‌شود.

ریشه تاریخی:

1. یونان باستان: دانش‌آموزان تاجی از رزماری بر سر می‌گذاشتند تا حافظه‌شان تقویت شود. افلاطون از تأثیر گیاهان معطر مانند رزماری بر روح و ذهن صحبت کرده.
2. روم باستان: رزماری را نماد عشق، وفاداری و یادبود می‌دانستند. در مراسم عروسی و عزاداری استفاده می‌شد.
3. مصر باستان: برای معطر کردن بدن مردگان و در آیین‌های مذهبی استفاده می‌شد.
4. طب سنتی اسلامی–ایرانی: ابوریحان بیرونی و ابن‌سینا خواص آرام‌ بخشی و تقویت حافظه‌ی آن را ذکر کرده‌اند.
5. اروپای قرون وسطی: در باغ دارویی صومعه‌ها کشت می‌شد و با عنوان “گیاه مقدس” شناخته می‌شد.

شاد باشید و مانا